شعر

دخترم این شعر رو توی وبلاگ متین کوچولو دیدم

خیلی خوشم اومد از مامانش اجازه گرفتم که برات بنویسم

پا به پای کودکی هایم بیا   کفشهایت را به پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را ساز کن   باز هم با خند هات اعجاز کن

پا بکوب و لج کن و راضی نشو  با کسی جز عشق همبازی نشو

بچه های کوچه را هم کن خبر   عاقلی را یک شب از یادت ببر

خاله بازی کن به رسم کودکی  با همان چادر نماز پولکی

طعم چای و قوری گلدارمان   لحظه های ناب بی تکرارمان

مادری از جنس باران داشتیم  در کنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اسطوره دنیای ما   قهرمان باور زیبای ما

قصه های هر شب مادر بزرگ  ماجرای بزبز قندی و گرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت  خنده های کودکی پایان نداشت

هر کسی رنگ خودش بی شیله بود  ثروت هر بچه قدری تیله بود

ای شریک نان و گردو و پنیر   همکلاسی باز دستم را بگیر

مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست   آن دل نازت برایم تنگ نیست؟

حال مار ا از کسی پرسیده ای؟  مثل ما بال و پرت را چیده ای؟

حسرت پرواز داری در قفس؟   می کشی مشکل در این دنیا نفس؟

سادگی هایت برایت تنگ نیست؟   رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست؟

رنگ دنیایت هنوزم آبی است؟   آسمان باورت مهتابی است؟

هر کجایی شعر باران را بخوان   ساده باش و باز هم کودک بمان

باز باران با ترانه،گریه کن      کودکی تو کودکانه گریه کن

ای رفیق روزهای گرم و سرد   سادگی هایم به سویم باز گرد